mousoulos zeibekiko

Το ζεϊμπέκικο είναι αρχαίος ελληνικός λαϊκός Θρακικός χορός των ‘Ζεϊμπέκων’ (έχει ετυμολογική ρίζα το ‘Ζεύς’) και χορευόταν στην απώτερη αρχαιότητα προς τιμήν της μικρασιατικής θεότητας Κυβέλης (θεά της άγριας φύσης) σαν έκφραση της ένωσης του πνεύματος με το σώμα.

Ο ζεϊμπέκικος θεωρείται αυστηρά ανδρικός  χορός που εξαιτίας των χορευτικών του κινήσεων λέγεται και “χορός του αετού” αποτελούμενο από βασικούς βηματισμούς βυζαντινού κυρίως μέτρου πνιγμένους σε φιγούρες συγκεκριμένης κυκλικής κίνησης που μπορεί να εκτελεστεί ακόμα και σε χώρο που δεν ξεπερνά το τετραγωνικό μέτρο. Σε κοινωνική διάσταση εξελίχθηκε σε ρεμπέτικο χορό (1850-1950). Σήμερα, επίσης χορεύεται από γυναίκες που θέλουν κι αυτές με τον τρόπο τους, να εκφράσουν τα συναισθήματα τους  αναδιπλώνοντας μια θηλυκή έκφραση της κίνησης.

Είναι ένας θαυμάσιος συναισθηματικός χορός με άφθονη θεατρικότητα που απέκτησε φιλολαϊκή διάσταση όπου ο χορευτής αγνοώντας τους θαυμαστές του ακούει μόνο τη μουσική που τον κατευθύνει.